«Shelma»: μια πολιτική περιπέτεια

0
1912

shelmaCINEΚΡΙΤΙΚΗ Γράφει ο Σώτος Χαβαλές / [email protected]

Η Άβα Ντιβέρνε δημιουργεί ένα αριστούργημα και εισάγει μια νέα μεθοδολογία για τον τρόπο με τον οποίον πρέπει να φτιάχνονται σήμερα τα αντιρατσιστικά δράματα με το νέο της κομψοτέχνημα «Selma». Η ιστορία αφηγείται τις ζωές ανθρώπων που υπήρξαν καθοριστικές για τη λυτρωτική έκβαση της νομιμοποιημένης, πλέον, ψήφου από Αφροαμερικανούς πολίτες. Ειδικότερα, την Άνοιξη του 1965 δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές ξεσηκώθηκαν έχοντας ως οδηγό τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και κατόρθωσαν να περπατήσουν 60 περίπου μίλια από τη Σέλμα εώς και Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, με μοναδικό σκοπό την κατάκτηση των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων τους.

Η σκηνοθέτης δεν επαναπαύεται στην ηρωική έκβαση της επανάστασης αλλά πολύ περισσότερο πλάθει με μαεστρία τις ιστορίες των ανθρώπων που την πλαισίωσαν. Με αφετηρία τη βάπτιση του, βραβευμένου με Νόμπελ Ειρήνης, ιερέα και στη συνέχεια με την αφήγηση μια βομβιστικής επίθεσης που κόστισε τη ζωή τεσσάρων ανήλικων μαύρων, η Ντιβέρνε προσεγγίζει την ταινία της με ωριμότητα μη παραλείποντας να σχολιάσει σαρκαστικά τις πολιτικές ζυμώσεις που οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στην επανάσταση. Φυσικά, το αποκορύφωμα, η εμβληματική πορεία με τη συναισθηματική φόρτιση που δε χωράει σε καμιά οθόνη, είναι εξαιρετικής ευφυΐας καθώς δεν αρκείται στους μελοδραματισμούς αλλά προχωρεί και στις ευτυχείς συνέπειες αυτής.

Ο Ντείβιντ Ογιέλοου που βλέπει το αστέρι του να φέγγει χρόνο με το χρόνο περισσότερο, υποδύεται με πλήρη πιστότητα τον δόκτορα Κινγκ, μια προσωπικότητα κλειδί για τα όσα συνέβησαν. Ωστόσο, η ερμηνεία του δεν έπεισε την αμερικανική Ακαδημία καθώς έλειπε, σχεδόν προκλητικά, από την πεντάδα των καλύτερων ερμηνειών για Α’ Ανδρικό ρόλο μαζί με πολλές ακόμη υποψηφιότητες σε άλλες κατηγορίες στις οποίες δικαιωματικά άξιζε να συμπεριληφθεί. Όπως και να έχει, το «Selma» παραμένει ορόσημο για τις ιστορικές βιογραφίες που καταγράφονται με μεστό και κατανοητό τρόπο από σπουδαίους καλλιτέχνες όπως η Ντιβέρνε.

Προηγούμενο άρθροΚαλημέρα από την Αθήνα!
Επόμενο άρθροΑφιέρωμα σε Λαχά και Ιωάννου στο νέο «Θεσσαλονικέων Πόλις»
Εδώ Σωτήρης Χαβαλές, σπουδαστής στο τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας στο Αριστοτέλειο, από τα Σέρρας. Γέννημα θρέμμα χωριού και αδηφάγων στερεοτύπων, προσπάθησα αρκετά να ξεφύγω από τα γαμψά νύχια της κλειστής κοινωνίας του χωριού ώσπου τελικά βρέθηκα στην κοιλιά του τέρατος που λέγεται πόλη. Πασχίζοντας να διατηρήσω όσα περισσότερα κομμάτια του εαυτού μου μπορούσα μέσα στην ασφυκτικά κομφορμιστική κοινωνία που αντίκρισα, θυμίζω πυκνά συχνά στον εαυτό μου (μερικές φορές παραμιλώντας, άλλες απαγγέλλοντας στον καθρέφτη) τα πράγματα που μου αρέσουν. Η λίστα ξεκινά καθυστερημένα αλλά πάντοτε με το ίδιο πράγμα στην κορυφή: ταξίδια. Και δεν μιλώ για ταξίδια που βλέπει το μάτι παρά μονό η ψυχή, εκείνα τα νοερά που δεν συγκρίνονται ούτε με όλη την σοκολάτα του κόσμου. Βιβλία, μουσικές, θέατρα αλλά κυρίως σινεμά! Πάντα με την ίδια ιεροτελεστία, σαν να είναι εξομολόγηση, στην μεγάλη αίθουσα με τα φώτα κλειστά και το μυαλό ορθάνοιχτο, μην ξεφύγει καμιά εικόνα, μην ξεμείνει από αισθήσεις. Και για το τέλος, ο αντικατοπτρισμός μου στη μεγάλη οθόνη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.