Θ. ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ: “ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ, ΤΟ ΣΚΙΡΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ…”

0
2836


Ο Θάνος Σταυρίδης διάλεξε το πρώτο του ακορντεόν σε ηλικία έξι ετών- αντί παιχνιδιού- και από τότε, παρά τις μικρές παύσεις, δεν έχει σταματήσει να «παίζει» με αυτό. Ιδρυτικό μέλος του σχήματος «Βόρειοι Εταίροι», «Cabaret Balkan» και του πιο πρόσφατου σχήματος «dRom», με πολλές και αξιόλογες συνεργασίες στο βιογραφικό του, αποφάσισε πια να ακολουθήσει την δική του διαδρομή –καθόλου μοναχική- «Με μια βαλίτσα όνειρα».
Αν ζητούσε κάποιος να τον περιγράψω θα έλεγα πως είναι από τους μουσικούς των οποίων η ενέργεια, η ένταση και το συναίσθημα βγαίνουν όχι από μια «εγκεφαλική» εντολή αλλά απευθείας από την καρδιά. Εξάλλου το ακορντεόν είναι και από τα λίγα μουσικά όργανα τόσο κοντά σε αυτήν. O Θάνος Σταυρίδης τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει ως βάση του την πρωτεύουσα, παρόλα αυτά η ζωή του μοιράζεται ανάμεσα σε Αθήνα-Άρτα-Θεσσαλονίκη. Ελάτε να τον γνωρίσουμε καλύτερα…

Ποια ήταν τα πρώτα μουσικά ακούσματα σου και τι ήταν αυτό που σε έκανε να επιλέξεις το ακορντεόν;
Από πολύ μικρό μου τραγουδούσε η μητέρα μου, έτσι αν θέλεις τα πρώτα ακούσματα που έχω είναι η φωνή της. Τώρα όσον αφορά το ακορντεόν, νομίζω πως εκείνο με επέλεξε! Ήμουν πέντε ετών όταν οι γονείς μου με πήραν στην Θεσσαλονίκη- από Λαγκαδά- για να διαλέξω ένα παιχνίδι… τότε στην Εγνατία ήταν ο «Νίκος» μαγαζί με παιχνίδια και ο Ανθομελίδης με τα μουσικά όργανα. Εγώ κόλλησα στην βιτρίνα του δεύτερου και ζήτησα ένα ακορντεόν. Έτσι ξεκίνησα να ασχολούμαι, εξερευνώντας το. Β’ Δημοτικού και λίγο πριν βρέθηκα να κάνω μαθήματα ακορντεόν. Τα κλάσματα και τα υπόλοιπα τα έμαθα πρώτα στην μουσική και μετά στο σχολείο. Φυσικά, είχα την καλή τύχη οι γονείς μου να το αφουγκραστούν και έτσι στην Ε’ Δημοτικού, μετά από ένα ταξίδι τους στην Γιουγκοσλαβία, μου αγόρασαν το επόμενο ακορντεόν -στην Ελλάδα ήταν πολύ ακριβά σε σχέση με τον μισθό που έπαιρνε ο πατέρας μου-.
Ποια ήταν η στάση των εκπαιδευτικών όσον αφορά την ενασχόληση σου με την μουσική, σε παρότρυναν; Υπήρξε κάποιος δάσκαλος που να σε «επηρέασε» κάπως αρνητικά;
Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι καθηγητές, με ωθούσαν προς την μουσική. Κυρίως οι φιλόλογοι. Τώρα που το λες, θυμάμαι έναν δάσκαλο – στην πρώτη μουσική σχολή που άνοιξε στον Λαγκαδά- ο οποίος είχε πείσει τους γονείς μου ότι το ακορντεόν είναι «πεθαμένο» μουσικό όργανο και ότι δεν υπήρχε πιθανότητα να με ζήσει. Έτσι μπήκαμε στην διαδικασία και άλλαξα κατεύθυνση, έκανα δυο-τρία χρόνια πλήκτρα –από τον ενάμιση χρόνο είχα τελειώσει την θεωρία- και στην συνέχεια ασχολήθηκα με το σαξόφωνο, για να επιστρέψω μόνιμα πια ,στα 18, στο ακορντεόν!

Πως μπαίνει στην ζωή σου η Βαλκανική μουσική;
Εκείνη την εποχή είχαν μεγάλη άνθιση οι πολιτιστικοί σύλλογοι, οπότε συμμετείχα παίζοντας σε διάφορες εκδηλώσεις. Τα καλοκαίρια πηγαίναμε σε διάφορα μέρη, γνωρίζαμε άλλους μουσικούς, ακούγαμε άλλους ήχους, έτσι γνώρισα και την Βαλκανική μουσική. Αποφάσισα, λοιπόν, ότι αυτό θέλω να κάνω.
Και ξεκινάμε …«Βόρειοι Εταίροι», «Cabaret Balkan» και τώρα πια «dRom». Τρία σχήματα με κοινούς άξονες θα έλεγα…
Οι «Βόρειοι Εταίροι» προέκυψαν όταν γνωρίστηκα καλύτερα –σε ένα κοινό ταξίδι- με τον Βασίλη Κομματά. Στην πορεία θελήσαμε να «ανοίξει» κάπως το πράγμα και μπήκε στην παρέα ο Τάκης Μπάρμπας… τον οποίον αργότερα αντικατέστησε ο Νίκος Ψοφογιώργος. Παράλληλα όμως χρειαζόμασταν και φωνή, έτσι δίπλα μας βρέθηκε η Έλσα Μουρατίδου και στην συνέχεια ο Δημήτρης Σακατζής. Ήταν η εποχή που όλα στην Θεσσαλονίκη βράζανε. Προσπαθούσαμε όλοι να ξεχωρίσουμε, δεν ακολουθούσε κανείς την πεπατημένη και όλο αυτό είχε απήχηση, υπήρχε κοινό! Το σχήμα έκανε τον κύκλο του και στην πορεία με την προσέγγιση του Νίκου Στεφανίδη – ο οποίος μας πέρασε το μικρόβιο, αυτό που λένε χορευτική μορφή του Balkan- δημιουργήθηκαν οι «Cabaret Balkan».
dRom… Για ‘μένα η ζωή μου ήταν να παίζω αυτοσχεδιαστική μουσική, για καλή μου τύχη συναντήθηκα με μουσικούς που με το ίδιο πάθος συμμετέχουν σε αυτό. Οι dRom είναι μια μπάντα η οποία παντρεύει τους Βαλκανικούς ήχους με τις μελωδίες των Τσιγγάνων και όχι μόνο. Έχω την τύχη τα παιδιά να στηρίζουν τόσο πολύ αυτό το εγχείρημα, που πια δεν νιώθω ότι «ηγούμαι» εγώ. Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό, ψυχή τε και σώματι.
Κάπου ενδιάμεσα από τα σχήματα και τις αγωνίες σου, προκύπτει και μια από τις σημαντικότερες –κατ’ εμέ- συνεργασίες σου. Αυτή με την Ευανθία Ρεμπούτσικα. Θυμάσαι τα πρώτα συναισθήματα που ένιωσες, όταν ήρθατε σε επαφή;
Είμαστε στο studio και μιξάρουμε τον ζωντανό δίσκο που θα βγάζαμε με τους Εταίρους, τότε μου τηλεφωνεί ο Παντελής Στόικος -ο οποίος ήδη συνεργαζόταν με την Ευανθία Ρεμπούτσικα και τον Παναγιώτη Καλατζόπουλο- στη φάση που η Ευανθία έψαχνε άτομα για να φτιάξει το σχήμα που θα έπαιζε στο soundtrack της ταινίας «Πολίτικη Κουζίνα». Κατεβήκαμε στην Αθήνα- στην Αγ. Παρασκευή συγκεκριμένα- γνωριστήκαμε και κάπως έτσι περάσανε πέντε χρόνια συνεργασίας.
Πως αισθανόσουν για αυτή την συνεργασία, με δύο τόσο αξιόλογους – στο είδος τους- δημιουργούς;
Μιλώντας για την Ευανθία και τον Παναγιώτη δεν θα μπορούσα να είμαι αντικειμενικός, γιατί κακά τα ψέματα, τα πρώτα χρόνια μου στην Αθήνα μεγάλωσα σπίτι τους. Πέρασα πολλές ώρες, πέρα από το κομμάτι της επαγγελματικής συναναστροφής και σε ανθρώπινο επίπεδο. Έχω δει τον Παναγιώτη να ζορίζεται μέχρι τελικής πτώσεως να βγάλει έναν στίχο ο οποίος θα πρέπει να ταιριάζει. Όλα αυτά περνάνε μέσα σου. Τους αγαπώ πολύ και τους δυο. Η Ευανθία είναι αερικό!
Ορχηστρική μουσική, πόσο δύσκολο είναι να ακουστεί; Και γιατί την επιλέγει μικρότερο κοινό. Μήπως τελικά μας λείπει φαντασία;
Δεν θα έλεγα ότι στον Έλληνα λείπει η φαντασία, αντιθέτως. Απλώς η μουσική είναι συνυφασμένη με το τραγούδι. Ανέκαθεν ο λόγος ήταν σημαντικός στην Ελλάδα. Δεν έχουμε το μοτίβο που έχουν οι Αγγλοσάξονες που η μουσική είναι πιο δυνατή από τον λόγο. Αυτό, φυσικά, δυσκολεύει τα πράγματα για εμάς που κάνουμε ορχηστρική μουσική.
Συνήθως όταν μιλάμε για μουσική, οι περισσότεροι την περιγράφουν ως μια παγκόσμια γλώσσα. Εσύ έχεις την ίδια αίσθηση;
Η μουσική είναι μια παγκόσμια γλώσσα και τι εννοούμε λέγοντας το αυτό. Αν βρεθούνε μουσικοί από τις δυο άκρες του κόσμου, ακόμα και αν δεν γνωρίζουν να μιλούν μια κοινή γλώσσα, παρόλα αυτά θα επικοινωνήσουν και αυτό θα συμβεί μέσω της μουσικής. Κάποιος που γνωρίζει μουσική, είναι σαν να γνωρίζει τις γλώσσες όλου του κόσμου.
Λέμε ,λοιπόν, ότι η μουσική ενώνει. Υπήρχε περίπτωση να διχάσει και αν ναι σε ποια περίπτωση θα μπορούσε να συμβεί αυτό;
Μόνο αν την δεις κάτω από το πρίσμα της πολιτικής, μπορεί. Η στρατευμένη τέχνη είναι φαινόμενο πολλών χρόνων. Ανέκαθεν, όλα τα πολιτικά συστήματα, προσπαθούν να βρουν τρόπο να στηριχθούν κάπου και καλώς ή κακώς την τέχνη την αποζητούν για στήριγμα. Τις εποχές που υπήρχε η αντιπαράθεση για το Μακεδονικό ζήτημα και εμείς πηγαίναμε στα φολκλορικά φεστιβάλ τύχαινε να έχει συγκροτήματα από τα Σκόπια, τα βράδια μετά τα live συναντιόμασταν και η αλήθεια είναι ότι σαν χαρακτήρες ταιριάζαμε περισσότερο εμείς με Σκοπιανούς-Βούλγαρους-Τούρκους παρά με τους Γάλλους, τους Γερμανούς κ.α. Η πολιτική χωρίζει, η μουσική ενώνει.
Εκτός από μουσικός, τα τελευταία χρόνια διδάσκεις και στο ΤΕΙ Ηπείρου (τμήμα Λαϊκής & παραδοσιακής μουσικής)…
Με συνάρπαζε η διδαχή! Από πολύ νωρίς ξεκινώ τα μαθήματα, αν θέλεις ήταν και η δικλείδα ασφαλείας μου ώστε να μην αναγκαστώ τον χειμώνα να δουλέψω σε μαγαζιά τύπου «σκυλάδικα» για να ζήσω. Όχι όμως ότι ήταν αναγκαστικός δρόμος. Το έκανα επειδή το ήθελα. Μου αρέσει η διαδικασία της μετάδοσης γνώσεων, αυτών που έχεις, και για τις οποίες έχεις κοπιάσει. Έτσι προέκυψε πριν από 6 χρόνια το ΤΕΙ στην Άρτα. Είναι πολύ όμορφα γιατί στο ΤΕΙ κατάφεραν να μαζέψουν την ελίτ των μουσικών. Από την άλλη μαζεύτηκαν παιδιά που παίζανε μουσική και κάποια που θέλανε να γνωρίσουν την μουσική. Συγκέντρωσε, λοιπόν, παιδιά από διαφορετικά μέρη της χώρας και έτσι ζυμώθηκαν μαζί. Επίσης προέκυψαν και ωραίες συνεργασίες… είναι μια πολύ ωραία αφορμή το ΤΕΙ πέρα από το διδακτικό πλαίσιο.
«Με μια βαλίτσα όνειρα» πόσο μακριά σκοπεύεις να πάει αυτή η βαλίτσα;
Μέχρι στιγμής είχα την πολύ μεγάλη χαρά να πάει πολύ πιο μακριά από ότι φανταζόμουν. Όταν έμαθα ότι έπαιξε κομμάτια μου σταθμός στην Αργεντινή, στην Αυστραλία ή οπουδήποτε εκείνη την ώρα το σκίρτημα είναι πολύ μεγάλο, πετάς. Ο δίσκος βγήκε τον Ιούνιο και κάποια στιγμή μου τηλεφώνησε μια φίλη –από Βερολίνο- και με ρωτάει «έχεις καμία σχέση με καμιά βαλίτσα, αυτή την στιγμή έχει αφιέρωμα στο tango, παίζει Piazzolla και έπαιξαν το tango σου.» Χαρά μεγάλη! Ανείπωτη. Η αλήθεια είναι ότι στο ξεκίνημα ο αυτοσκοπός του εκάστοτε μουσικού είναι η δημιουργία ή τουλάχιστον θα έπρεπε… γιατί όλοι ξεκινήσαμε στην μουσική παίζοντας. Δεν είναι τυχαίο το ρήμα. Το παιχνίδι πάντα έχει δημιουργία, γιατί έχει φαντασία …απλά οι περισσότεροι μουσικοί μπαίνουμε στην παγίδα του να κάνουμε το χόμπι επάγγελμα, οπότε αναγκαζόμαστε να παίξουμε μουσικές άλλων. Κάποια στιγμή λοιπόν, σαν συνέχεια όλου αυτού του ψαξίματος και της δουλειάς, σκέφτηκα ότι όλα αυτά τα κομμάτια που είχα μαζεμένα στο συρτάρι ήθελα να τα αποτυπώσω. Λειτούργησε λίγο και η ρήση «Πενία τέχνας κατεργάζεται», γιατί τυχαίνει, εκείνη την περίοδο να μην έχω και πολύ δουλειά, οπότε είπα «οκ, πρέπει να γίνει»!
Νιώθεις ικανοποιημένος από την πρώτη σου προσωπική δουλειά;
Είχα την τύχη και την ευχαρίστηση όποιον μουσικό φαντάστηκα ότι μπορεί να παίξει σε κάθε κομμάτι, να έρθει χωρίς δεύτερη σκέψη. Εδώ λειτουργεί και η συντεχνία των μουσικών. Στον δίσκο παίζουν 27 μουσικοί από Ελλάδα και Βαλκάνια, από τους καλύτερους που έχει ο τόπος. Αντιμετώπισαν την μουσική σα να ήταν δική τους, με πολύ μεγάλη γενναιοδωρία. Πριν από δυο χρόνια μπαίνουμε στην διαδικασία των ηχογραφήσεων. Το πρώτο δίλημμα ήταν τι θα περιλάμβανε ο δίσκος. Αν θα ανήκε σε ένα είδος και ποιο θα ήταν αυτό, γιατί για να σου πω την αλήθεια έγραφα πολλά διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα, ποτέ δεν είχα μόνο ένα στυλ και κάποια στιγμή λέω και γιατί να ανήκει σε μία κατηγορία. Έτσι κατέληξα σε ένα δίσκο με 12 κομμάτια- 12 διαφορετικά τοπία.
Για κάποιον λόγο όμως δεν επέλεξες ελληνικούς τίτλους –αν εξαιρέσουμε το κομμάτι «Νόστος». Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη σκέψη πίσω από αυτή την επιλογή;
Τα κομμάτια δεν μου βγαίνουν με ελληνικούς τίτλους, γράφω κωδικοποιημένα πχ στο κομμάτι «Μemory lane» ο κωδικός ήταν nostalgic, σε κάποια φάση που αναπολούσα στιγμές από το παρελθόν βγήκε αυτό. Νόστος για μένα σημαίνει «επιστροφή». Μπορεί να γυρνάμε σαν τα σαλιγκάρια με το όργανο στην πλάτη, αλλά πάντα επιστρέφουμε στο «σπίτι» μας και «σπίτι» είναι εκεί που νιώθουμε πιο ζεστά.
Υπάρχει ένα ιδιαίτερο συναισθηματικό δέσιμο με κάποιο από τα κομμάτια σου;
Στο κομμάτι «Νosτοs»,καβάλι παίζει ο άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο σκέψης μου στην μουσική. Ο Theodosii Spassov. Ο Theodosii εκτός από μεγάλος μουσικός είναι και πολύ μεγάλος δάσκαλος. Όταν το γνώρισα δεν παίζαμε «τίποτα» σε σχέση με αυτόν και πάντα μας αντιμετώπιζε σαν πολύ παραπάνω από ότι ήμασταν, και ενθάρρυνε το προσωπικό ψάξιμο. Όταν παίζει στον δίσκο σου ένας τέτοιος άνθρωπος είναι συγκινητικό. Κατ’ αντιστοιχία είναι και το «Northern Pullse» που παίζει ο ακορντεονίστας (Peter Ralchev), ο άνθρωπος που ήταν ο λόγος που άκουσα και ήθελα να παίξω αυτό το πράγμα. Πήγαμε και το γράψαμε στην Φιλιππούπολη, μας χώριζε ένα τζάμι, ήταν από μέσα και έπαιζε δικιά μου μουσική, πράγμα το οποίο πριν από 18 χρόνια δε θα μπορούσα να το φανταστώ. Υπήρξαν φυσικά και κομμάτια που γεννήθηκαν από συναισθηματική φόρτιση και άλλα που απλά «βγήκαν», όπως το «Morning sunshine». Τo «Quebrantos» αντίστοιχα, γύρισα από παίξιμο –στο σπίτι στον Λαγκαδά- και αντί να κοιμηθώ, έπαιξα και το ηχογράφησα.
Ο έρωτας στην ζωή σου…
Ο έρωτας είναι ο αρμός που δένει όλα τα τούβλα. Είναι κινητήριος δύναμη. Νομίζω ότι καλώς ή κακώς είναι το συναίσθημα που τσουλάει την πέτρα. Η αφορμή για όλα. Υπάρχει μες στην ζωή μου και ευτυχώς. Μες στις άσχημες λέξεις βάζω και την λέξη «ανέραστος». Και ο έρωτας δεν αφορά αποκλειστικά ένα πρόσωπο αλλά γενικά την προσέγγιση των πραγμάτων.
Ονειρεύεσαι;
Ονειρεύομαι- δεν σχεδιάζω- και έχω την τύχη αυτή τη στιγμή να ζω το όνειρο μου! Δεν μπορούσα να φανταστώ όταν ξεκινούσα ότι θα ακούει κόσμος την μουσική μου ή ότι θα έπαιζα μπροστά σε ένα κοινό (μεγάλο ή μικρό) όπου θα ταξίδευα εγώ και θα ταξίδευαν και εκείνοι μαζί μου. Τώρα το ζω… κοινωνώ την μουσική μου!
«Με μια βαλίτσα όνειρα»…
Καλοτάξιδη Θάνο!

Περισσότερα για τον Θάνο Σταυρίδη : https://www.thanosstavridis.com/hom-gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.