Στο παρκάκι της Ροτόντας

0
327

Γράφει η Κατερίνα Τζαβάρα | Συγγραφέας

Δεν ξέρω αν η Θεσσαλονίκη είναι πιο όμορφη το χειμώνα ή εγώ είμαι καταθλιπτικός, πάντως αυτή η μουντή ατμόσφαιρα εγκατάλειψης που αναδύεται τον τελευταίο μήνα από τα σπλάχνα της με ξεκουράζει. Αν ήμουν ποιητής, θα έγραφα χιλιάδες λέξεις, μπροστά στο μυστήριο της θάλασσας. Αν ήμουν ζωγράφος, θα αποτύπωνα ώρα προς ώρα τις αλλαγές στον τρόπο που ντύνεται τα γήινα χρώματά της. Αν είχα το ταλέντο του φωτογράφου, δε θα άφηνα ούτε μία μέρα να περάσει χωρίς περιήγηση στα πιο κρυφά της σημεία, εκεί που αγγίζει το Θεό και το θάνατο.

Μπορεί απλώς να είμαι ένας ακόμη εραστής της πόλης που αγαπά και αγαπιέται παράφορα. Ίσως και να της έχω δοθεί με τα μάτια κλειστά, σε μυσταγωγική ιεροτελεστία όπου οι υποψήφιοι μυούνται στις πρακτικές της αιώνιας λατρείας προς το πρόσωπό της. Όρκος τιμής, να μην δραπετεύσουμε ποτέ από τα βασανιστικά καπρίτσια της. Άτιμο θηλυκό είναι. Ζεστή μάνα, γενναιόδωρη ερωμένη μα και σκοτεινό πάθος. Παίζεις μαζί της, γνωρίζοντας πως θα χάσεις και ίσως χαθείς. Δε θα σ’αφήσει ποτέ όμως να την αποχωριστείς ή να της γυρίσεις την πλάτη. Πιο περήφανη ύπαρξη δεν έχω γνωρίσει, ούτε εγώ που υπήρξα καλόβολος μαζί της, ούτε τόσοι κατακτητές πριν από μένα.

Θεσσαλονίκη του Γιάννη Σταύρου

Τριγυρίζω νωχελικά στο παρκάκι της Ροτόντας. Ψιλοβρέχει, έβρεχε και όλη τη νύχτα, το τοπίο είναι κινηματογραφικό.Τα χρώματα του κτίσματος εναρμονίζονται με τη θλίψη των πεσμένων φύλλων που απλώνουν κίτρινο χαλί στα πόδια μου. Κατεβαίνοντας τα ελάχιστα σκαλιά για την πίσω πλευρά του μνημείου, αντικρίζω τα κλειστά μαγαζιά, ταβερνάκια και μικρά καφέ, το σήμα κατατεθέν της πλατείας για φοιτητές, λογοτέχνες, νυχτόβιους και περαστικούς. Ξαναθυμάμαι τα φοιητητικά μου χρόνια. Δεν έφυγα ποτέ από αυτή την πόλη… εδώ γεννήθηκα, εδώ σπούδασα, εδώ κοντά πήγα φαντάρος, εδώ βρήκα την πρώτη μου δουλειά και έμεινα. Στη Ναυτιλιακή περνάω τα αυγουστιάτικα βράδια μου όταν ξεμένω στην πόλη. Και στα διπλανά μπαράκια καταφεύγω πάντα μετά την αποτυχία του πρώτου ραντεβού. Συχνός πελάτης, δηλαδή. Οι προσωπικές μου καταστροφές είναι περισσότερες από τις  νίκες αλλά ένα περίεργο πράγμα, η γενέθλια πόλη μου ποτέ δε μου επέτρεψε να νιώσω αποτυχημένος. Βγάζει έναν Βαρδάρη από το πουθενά, και μου φυσάει μακριά κάθε υποψία μεμψιμοιρίας και αυτολύπησης. Αγέρωχα, λοιπόν, κι εγώ συνεχίζω τα λάθη μου.

Ακόμη και τώρα, που όλα είναι σφραγισμένα με την ταινία του φόβου, η θλιμμένη ομορφιά της με παρακινεί να την αγαπώ και να τη φροντίζω περισσότερο. Όσο ακατάδεκτη κι αν δείχνει, έχει ανάγκη από την περιποίηση των θαυμαστών της, όπως κάθε σπουδαία θεατρίνα. Δεν της θυμώνω που στέκεται σιωπηλή στο πέρασμα των σύγχρονων βαρβάρων, η δύναμή της εκτοξεύεται αθόρυβα όταν χρειάζεται να προστατεύσει τα γνήσια παιδιά της. Κάπως έτσι νιώθω κι εγώ, ένα έμβρυο δικό της που μεγάλωσε στις γειτονιές της από μια άλλη γυναίκα, την πρώτη Γυναίκα, επίσης φτωχομάνα κι αρχόντισσα…

Ο μοναχικός μου περίπατος κάπου εδώ τελειώνει. Η υγρασία μούσκεψε όλες μου τις ανησυχίες πως αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι λιγότερο γιορτινά. Ας είναι. Λιγότερο ή περισσότερο, ο καθένας θα αναπολήσει τη διαδρομή του μέχρι εδώ. Μην ξεγελιέστε, δε θα είστε μόνοι. Θα ανταμώσουμε στις σελίδες του Ντίκενς. Ή σε κάποιο ποίημα του Χριστιανόπουλου. Μπορεί να βρεθούμε στο ίδιο πεζοδρόμιο στην Παπάφη σιγοτραγουδώντας

Φύσηξε ο Βαρδάρης και καθάρισε

Ήλιος λες και τέλειωσε ο χειμώνας

Καλά Χριστούγεννα.

Προηγούμενο άρθροΒΡΕΘΗΚΑΝ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΦΑΡΜΑΚΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ
Επόμενο άρθροΑπεργία στον ΟΑΣΘ τη Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.