ΟΤΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ, ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ… ΣΦΥΡΙΖΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΑ

0
723

sympan

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / συγγραφέας / [email protected]

Προχθές κάνοντας ζάπινγκ «έπεσα» σε ένα πρωινάδικο με καλεσμένη μία σαρανταοκτάχρονη ηθοποιό  σε προχωρημένη εγκυμοσύνη με τη φουσκωμένη κοιλιά της να ακουμπά στο τραπέζι του πάνελ. Στην ερώτηση του δημοσιογράφου πως τα κατάφερε να μείνει έγκυος σε αυτή την ηλικία αυτή απάντησε με ένα ελαφρύ μειδία μα: «Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει η επιθυμία σου πραγματικότητα». Τι να εννοούσε άραγε η μεσήλικας ηθοποιός;

Ότι οι πλανήτες Ερμής, Αφροδίτη, και  Άρης  που αποτελούνται κυρίως από πετρώματα και μέταλλα συνωμότησαν με τον Δία και τον Κρόνο που αποτελούνται από υδρογόνο και ήλιο και άλλους δύο ακόμη τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα αποτελούνται από νερό, αμμωνία και μεθάνιο για να υποδεχτεί η εν λόγω ηθοποιός σε λίγους μήνες το διάδοχο, ως διά θαύματος ως άλλη Παρθένος Μαρία που της ανήγγειλε το χαρμόσυνο γεγονός ο άγγελος κρατώντας έναν λευκό κρίνο;  Αχ βρε Κοέλιο, έκαψες πολύ κόσμο. Εσύ βέβαια ήθελες να μιλήσεις για τη δύναμη της θέλησης. Που σαφώς είναι τεράστια η δύναμη που έχουμε να ξεπερνάμε τους εαυτούς μας που συχνά καταδιώκονται από ενοχές, φοβίες, δεισιδαιμονίες, αίσθημα κατωτερότητας και έλλειψη δράσης. Οι περιοριστικές αντιλήψεις γύρω από το άτομο μας άλλωστε εκκολάπτουν σκεπτομορφές, τα «ενεργειακά πακέτα» δηλαδή που μεταφέρονται συνειδητά ή ασυνείδητα και ευθύνονται για την πραγμάτωση κάποιου συγκεκριμένου σκοπού.

Για αυτό μη ψάχνετε στο μακρινό ηλιακό σύστημα, στους πλανήτες και  στους δορυφόρους τους, στα αστεροειδή και τους κομήτες τους, στους κένταυρους και στη διαπλανητική σκόνη το θαύμα. Οι μοναδικές δεξιότητες και ικανότητες που κατέχει ο καθένας από εμάς είναι αρκετές, αν αυτές μπουν σε πλήρη λειτουργία να φέρουν την αυτοπραγμάτωση και το θαύμα. Πιάνοντας πρώτα ένα νοητικό «νυστέρι» και αποκόπτοντας όλες τις επίκτητες εμπειρίες και τα τραυματικά βιώματα που λειτούργησαν ως διαθλαστικός φακός για την ιδέα που έχουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό. Τη βαθύτερη γνώση την έχουν μόνο τα κύτταρα του νευρικού μας συστήματος και μόνο αυτά μπορούν να μας καθοδηγήσουν με ασφαλή βήματα στη μέγιστη απόδοση του καθένα από εμάς. Μόνο εμείς οι ίδιοι γνωρίζουμε τα υπέρτατα όνειρα μας και τις επιδιώξεις μας αναζητώντας το πραγματικό νόημα της ύπαρξης μας.  Και μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να κατευθύνουμε την προσωπική μας εξέλιξη μέσα από τη δράση και τη δημιουργία. Ούτως ή άλλως όταν θέλουμε κάτι πολύ εμείς, το υπόλοιπο σύμπαν θα… σφυρίζει αδιάφορα.

Προηγούμενο άρθρο«MAMA MIA» ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΚΡΟΠΟΛ
Επόμενο άρθροΤΟ «ΒΡΑΒΕΙΟ» ΠΟΥ ΧΑΝΟΥΜΕ
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.