Τα δίστιχα του έρωτα από τα Λιανοτράγουδα…

0
2258

α’

Απ΄όλα τ’άστρα τ’ουρανού ένα είναι που σου μοιάζει, ένα που βγαίνει το πουρνό, όταν γλυκοχαράζει.

β’

Κυπαρισσάκι μου ψηλό, ποια βρύση σε ποτίζει, που στέκεις πάντα δροσερό κι ανθείς και  λουλουδίζεις;

(πόθοι)

ιβ’

Σαν είναι η αγάπη μπιστική, παλιώνει, μήδε λιώνει, ανθεί και δένει ΄ς την καρδιά και ξανακαινουργώνει.

μδ’

Αν μ’αγαπάς κι είν’ όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω, γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω.

 μζ’ 

Να ‘χα το σύννεφο άλογο και τ’άστρο χαλινάρι,το φεγγαράκι της αυγής να ρχούμου κάθε βράδυ.

κβ’

Εγώ είμ’ εκείνο το πουλί που στη φωτιά σιμώνω, καίγουμαι στάχτη γίνομαι και πάλι ξανανιώνω.

λδ’

Τι να σου πω, τι να μου πεις; Εσύ καλά γνωρίζεις και την ψυχή μ’ και την καρδιά μ’ εσύ με την ορίζεις.

λθ’

Της θάλασσας τα κύματα τρέχω και δεν τρομάζω, κι όταν σε συλλογίζομαι τρέμω κι αναστενάζω.

μη’

Χωρίς αέρα το πουλί, χωρίς νερό το ψάρι, χωρίς αγάπη δεν βαστούν κόρη και παλικάρι.

ιη’

Δεν είναι ο έρωτας ανθός μαζί του για να παίξεις, μον’ είναι βάτος μ’ αγκαθιές κι αλίμονο σου αν μπλέξεις

ιθ’

Δεν είναι πόνος να πονεί, πόνος να θανατώνει, σαν την αγάπη την κρυφή, που δεν ξεφανερώνει…

ικ’

Η αγάπη βράχους κατελεί και τα θεριά μερώνει και εγώ την έχω ΄ς την καρδιά γι’αυτό με θανατώνει.

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.