Τέτοιες ιστορίες είναι όλων μας, όχι μόνο των Κωνσταντινουπολιτών

1
1271

Ζούμε σε μια ιστορική συγκυρία που η ιδεολογική απληστία και η συνακόλουθη αλαζονεία της εξουσίας κυριαρχούν στη διεθνή πολιτική σκηνή και επιδιώκουν την κατά το δοκούν ερμηνεία (που φτάνει μέχρι την αλλοίωση) των ιστορικών γεγονότων.

Με απλά λόγια, η κυρίαρχη τάση στηρίζεται στην ισοπεδωτική λησμοσύνη, στην απώλεια δηλαδή της συλλογικής ιστορικής μνήμης. Κάπως έτσι οι άνθρωποι, οι πληθυσμοί, οι κοινωνίες θα είναι πιο «εύπλαστες» και πιο ευάλωτες. Το είδαμε αυτό πριν 14 χρόνια με το σχέδιο Ανάν, το βλέπουμε σήμερα με το θέμα της Μακεδονίας (η εξαφάνιση του Μακεδονικού Αγώνα ως γεγονός και ως ιστορικής περιόδου επιχειρείται με τη Συμφωνία των Πρεσπών). Σ’ αυτή την κατεύθυνση και η παρέμβαση στα σχολικά βιβλία με τον «συνωστισμό» της Σμύρνης, κάπου στα χαμένα του αδυσώπητου χρόνου και η περίπτωση της ομογένειας της Κωνσταντινούπολης, των Ρωμηών.

Κάθε δεκαετία ο κεμαλισμός φρόντισε να εξαφανίζει ένα κομμάτι του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης. Πρώτα η Μικρασιατική Καταστροφή και ό,τι ακολούθησε, μετά το βαρλίκι και η επιστράτευση για το β’ παγκόσμιο πόλεμο, μετά τα Σεπτεμβριανά του ’55, ύστερα οι απελάσεις του ’64, έπειτα η Κύπρος, η αναγνώριση του ψευδοκράτους κλπ. Και στην Ελλάδα τελούμε μνημόσυνα κι ακόμα κλαίμε τις απώλειες, μιας και η ιστορία είναι ζώσα. Ακόμη…

Τα γράφω αυτά με αφορμή την εκδήλωση της Ένωσης Ομογενών εκ Κωνσταντινουπόλεως Βορείου Ελλάδος για τα Σεπτεμβριανά, που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 16/9/2018 στο Καραπάντσειο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αμπελοκήπων Μενεμένης. Δεν θα δώσω το ρεπορτάζ παρά μόνο σε αδρές γραμμές.

Ένας σεβάσμιος Πρόεδρος της Ένωσης, ο κ. Πολύβιος Στράντζαλης, να μιλά για την αγωνία των μελών της να προσεγγίσουν τη νεολαία και τους φίλους της Κωνσταντινούπολης (από δίπλα ένα άξιο δ.σ. με νέα αντίληψη).

Ένα ντοκιμαντέρ του Γιώργου Μουτεβέλλη με γνωστές και άγνωστες φωτογραφίες από την τρομερή νύχτα των Σεπτεμβριανών, μια εξαιρετική σύνοψη των παθών της ομογένειας.

Μια ομιλία του Βενιαμίν Καρακωστάνογλου όπως δεν μας έχει συνηθίσει, με λυγμό όταν διάβαζε τη διατύπωση ενός Ιταλού ελληνιστή ή του δημοσιογράφου Λαμπίκη για τα πάθη των Ρωμηών, και με οργή όταν μίλησε για την εγκατάλειψή τους (όπως και άλλων ελληνικών πληθυσμών) από το εκάστοτε κράτος των Αθηνών.

Δυο μαρτυρίες αυθεντικές από δυο ανθρώπους που έζησαν τον τρόμο εκείνης της βραδιάς, αλλά και ό,τι ακολούθησε: τον Εμμανουήλ Μπουκουβάλα και τον Ιωάννη Ντοκμετζίογλου.

Ιστορίες όπως αυτή των Σεπτεμβριανών του ’55 και γενικώς της εξόντωσης των ομογενών από την Πόλη, δεν αποτελούν μόνο μνημόσυνα. Κι αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Όπως αντίστοιχα οι εκδηλώσεις μνήμης για την γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού. Ή του Αττίλα στην Κύπρο. Και δεν πρέπει να αποτελούν μόνο μνημόσυνα.

Γιατί αυτές οι ιστορίες, όπως των Σεπτεμβριανών, έχουν μια διαχρονικότητα στην ουσία τους που καθιστά το μήνυμά τους, δυστυχώς, σταθερά επίκαιρο. Όσο η Τουρκία συνεχίζει την πολιτική των νεοτούρκων έναντι των «άλλων» πληθυσμών και των άλλων λαών, τόσο αυτές οι ιστορίες δεν είναι υπόθεση όχι των Κωνσταντινουπολιτών αλλά όλων μας. Γιατί είναι αλυσίδα: γενοκτονία Αρμενίων, γενοκτονία Ποντίων, ξεριζωμός μικρασιατών και θρακιωτών, ολοκαύτωμα των Εβραίων, διώξεις των Ρωμηών κλπ.

Γι’ αυτό και στο φινάλε αυτή η εκδήλωση δεν έχει χειροκροτήματα, δεν έχει ενθουσιασμό ούτε επιδοκιμασία. Μόνο ψυχή πιασμένη και πόνο βουβό. Μάτια δακρυσμένα και φόβο που δεν έφυγε ποτέ. 

Και οφείλουμε να τις παρακολουθούμε όλοι. Γιατί δεν είναι εκδηλώσεις για pr. Είναι εκδηλώσεις γνώσης της ιστορίας μας, του εαυτού μας.

Και γιατί τα Σεπτεμβριανά, οι διώξεις κατά των ομογενών μας, δεν είναι μόνο δική τους ιστορία. Είναι ιστορία όλων μας. Όχι μόνο των Ελλήνων αλλά όλων των, πραγματικά,  ελευθέρων ανθρώπων.

Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος | [email protected]
Προηγούμενο άρθροΠέτρος Λαγούτης: Έχει ριζώσει μέσα μας το «θεαθήναι»
Επόμενο άρθροΗ Ευτυχία Μητρίτσα στην «Ταράτσα του Φοίβου»
Σπούδασα Νομικά, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη. Και διευθυντή το Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης κι έπειτα η free press «Karfitsa» την οποία διηύθυνα από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού.

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.