To… κρεβάτι και το στημένο, θέλουν δύο

0
655

Oly-Veroia

Γράφει ο Γιώργος Φραδελάκης / [email protected]

Αν υπάρχει κάτι που ο καθένας σιχαίνεται, είναι να τον κοροϊδεύουν μπροστά στα μούτρα του. Να υποτιμούν με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο τη νοημοσύνη του. Ο,τι ακριβώς δηλαδή συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες με την υπόθεση των στημένων αγώνων.

Με τους περιοριστικούς όρους που επέβαλε ο ανακριτής σε ορισμένα από τα εμπλεκόμενα πρόσωπα για το παιχνίδι Ολυμπιακός-Βέροια (3-0) που φέρεται να είναι στημένο, αποδέχεται ουσιαστικά τον χαρακτηρισμό, αλλά εκεί έρχεται για μία ακόμα φορά η παράνοια που διέπει το ελληνικό ποδόσφαιρο επί χρόνια για να μας δείξει ότι οι άνθρωποι όχι απλά δεν… παίζονται και δεν έχουν το Θεό τους, αλλά έχουν ξεπεράσει κάθε όριο θράσους.

Να ασκείται από τον ποδοσφαιρικό εισαγγελέα δίωξη στη μία μόνο ομάδα κι όχι στην άλλη. Δεν χρειάζεται κι ερώτημα βέβαια σε ποια, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Λες και για να έρθουν τα γκολ -και το σκορ που εν προκειμένω εμφανίζεται να ζήτησε ο πρώην πρόεδρος της Βέροιας, Γιώργος Αρβανιτίης- δεν χρειάζεται να βάλει κι ο αντίπαλος το… χεράκι του. Ότι κάποια αόρατη δύναμη θα στείλει τη μπάλα στα δίχτυα. Και προφανώς δεν υπάρχει άλλος εμπλεκόμενος.

Αν δεν είναι η έσχατη κοροϊδία, τότε πώς αλλιώς μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς. Το τάβλι, η… συνουσία και το στημένο θέλουν δύο. Κι αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Αλλά όταν έχουν μάθει εδώ και χρόνια να λειτουργούν με δύο μέτρα και δύο σταθμά, να κάνουν το άσπρο μαύρο, να έχουν παιδιά κι αποπαίδια, περίμενε μήπως κανείς κάτι διαφορετικό.

Η ελπίδα βέβαια πάντα υπάρχει, αποτελεί ό,τι έχει απομείνει –και το μοναδικό που δεν μπορούν να ακουμπήσουν- άλλωστε σε αυτή τη ζούγκλα που θέλουν να λένε ποδόσφαιρο. Τα… καλύτερα βέβαια δεν τα έχουμε δει, είναι ξεκάθαρο πως βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή.

Κι αν κάτι έχει ενδιαφέρον τώρα που «σφύριξε» η έναρξη της κάθαρσης, είναι το ξεμπρόστιασμα που έχει ήδη αρχίσει να γίνεται. Είναι καλό άλλωστε να μάθει κι ο κόσμος το τι ρόλο βαρούσε ο καθένας όλα αυτά τα χρόνια…

 

Προηγούμενο άρθρο«Θείος Βάνιας»: με τη γοητεία του Τσέχοφ!
Επόμενο άρθροΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης: παρέμβαση για πληρωμές – θεσμικό πλαίσιο ΚΘΒΕ
Αρχές καλοκαιριού, ένα μεσημέρι του Ιουνίου γεννήθηκα, στα Χανιά, με τη δεκαετία του 80' να φτάνει στο τέλος της. Κι αν τα 20 πρώτα χρόνια μου με βρήκαν στη δεύτερη ομορφότερη πόλη του κόσμου, το πάθος για τη δημοσιογραφία και τον αθλητισμό, μ' έστειλε «πακέτο» στην ωραιότερη. Ναι, τη Θεσσαλονίκη, απ' όπου φυσικά κανείς δεν θέλει να φύγει. Εκεί έγιναν και τα πρώτα βήματα (σχολή δημοσιογραφίας, “Καρφίτσα”), αλλά οι συνθήκες με οδήγησαν -σχεδόν αναγκαία- ξανά νοτιότερα. Όχι στην Κρήτη, αλλά στην Αθήνα και πλέον στο gazzetta. Ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο, οπαδός, αλλά όχι κολλημένος. Τουλάχιστον όταν βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού. Οι “οπαδικοί σαλπιγκτές” εξάλλου, όπως συνήθιζε να τους λέει ο σημαντικότερος “δάσκαλος” που είχα, είναι καταδικασμένοι να έχουν χαμηλό ταβάνι...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.