To non paper της Ιστορίας

3
368

Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / [email protected]

 

Για να μην παρεξηγηθώ, υπάρχουν και καλοί δημοσιογράφοι. Και η πλειονότητα δεν είναι όπως οι κακοί. Και οι δημοσιογράφοι σταρ, στην πλειοψηφία τους, δεν έχουν καμία σχέση με την πλατιά λαϊκή μάζα των δημοσιογράφων – βιοπαλαιστών…

Αφού, λοιπόν, έδωσα τον όρκο πίστης στο δημοσιογραφικό λειτούργημα που είναι επίκαιρο και ουσιαστικό όσο ποτέ, γιατί οι μέτοχοι των ΜΜΕ –αλλά και οι εκπρόσωποί τους δημοσιογράφοι- έχουν επίσης σημαντικό μερίδιο μετοχών και στην ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, το επιβεβαιώνουν άλλωστε ακόμη και αυτές τις πικρές ώρες, μπορώ να κάνω την αυτοκριτική του κλάδου μας –ελπίζω. Δεν θα το έκανα ούτε τώρα, γιατί πιστεύω ότι δεν έχει να προσφέρει κάτι –το παιχνίδι έχει χαθεί, δεν αρκούν οι διαπιστώσεις και οι απλές αυτοκριτικές. Άκουσα όμως τον κατά τα λοιπά συμπαθή Σπύρο Χαριτάτο στο ραδιόφωνο του flash να υπερασπίζεται τους ρεπόρτερς που καλύπτουν τώρα το πολιτικό ρεπορτάζ, υποστηρίζοντας ότι εντάξει, δεν έγινε και τίποτε, σου λέει κάποιος μια «διαρροή» και εσύ τη λες στον αέρα γιατί το ρεπορτάζ τρέχει και κάτι πρέπει να πεις -ακόμη κι αν είναι πέραν πάσης λογικής; Μάλιστα είπε (τα λέω με δικά μου λόγια) ότι δεν πειράζει να αλλάζουμε άποψη γιατί πρέπει να είμαστε open mind και όταν αλλάζουν τα δεδομένα να αλλάζουμε κι εμείς.

Δυστυχώς, λοιπόν, το επίπεδο της δημοσιογραφικής κάλυψης είναι κατώτερο του αναμενομένου –φυσικά υπάρχουν οι εξαιρέσεις, αλλά μιλώ για την πλειονότητα. Παράδειγμα: την περασμένη Κυριακή, Παπανδρέου και Σαμαράς συμφώνησαν για μία κυβέρνηση συνεργασίας, όπως την είπαν τότε, και αμέσως άρχισε η οργιώδης ονοματολογία! Έτερον ουδέν. Ούτε σε τι θα συνεργαστούν, ούτε τι ακριβώς –μα ακριβώς- συμφώνησαν, αλλά ονοματολογία. Ακατάσχετη. Και –πιθανόν για άλλους λόγους όχι έλλειψη ικανότητας αλλά ικανής… επιτηδειότητας- παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το όνομα του Λουκά Παπαδήμου. Και πως παρουσιάστηκε; Ως η απόλυτη λύτρωση! Τρεις μέρες μετά, χθες βράδυ δηλαδή, αποκαλύπτεται ότι ούτε στον Σαμαρά είχε προταθεί ο Παπαδήμος αλλά ούτε και του ίδιου του Παπαδήμου του το είχαν ζητήσει! Λεπτομέρεια για τα κανάλια, παρόλο που γεννά μείζον θέμα ηθικής και πολιτικής τάξης.

Να μην μιλήσουμε για τη συνταγματική ατυπία, πάνω στην οποία ισορροπεί επικίνδυνα εδώ και δέκα μέρες το πολιτικό σύστημα της χώρας. Μην ξεχνάμε ότι είμαστε στη χώρα του «δε βαριέσαι». Εξάλλου τι σημασία το Σύνταγμα, σημασία έχει να τα βρούνε…

Προσωπικά, χάρηκα όταν άκουσα χθες βράδυ τον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μιλά για την ανάγκη να βαδίσουμε συνταγματικά. Το είπε κι ο Τσίπρας και ο Κουβέλης τις προηγούμενες μέρες. Θυμήθηκα το παράδειγμα με τον διαχειριστή της πολυκατοικίας, που δείχνει τη διαφορά στον τρόπο σκέψης των ΠΑΣΟΚων από τους ΝΔκράτες. Πιάνουν λοιπόν τα πρώτα κρύα, οι ένοικοι κρυώνουν αλλά πετρέλαιο δεν υπάρχει. Τι λέει ο ΝΔκράτης διαχειριστής; «Πρώτα θα μαζέψουμε λεφτά για πετρέλαιο και μετά θα παραγγείλουμε. Μέχρι τότε θα κρυώνουμε». Τι λέει ο ΠΑΣΟΚος διαχειριστής; Παραγγέλνει πετρέλαιο και λέει στον πετρελαιά «δεν έχουμε μία, φέρε πετρέλαιο και θα μαζέψουμε τα λεφτά».

Εδώ μιλάμε για τη ίδια τη δημοκρατική λειτουργία. Σύνταγμα υπάρχει, αλλά όσα συμβαίνουν είναι συνταγματικές διαδικασίες; Κάποιος πρέπει να την εγγυηθεί, το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να την επιβάλλει ως διαδικασία και τρόπο λειτουργίας. Κι αυτός δεν είναι άλλος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αλλά… Και στα κανάλια; Άλλα γι’ άλλα…

Βρήκανε το νέο Μεσσία παίζοντας με σοβαρούς ανθρώπους όπως ο καθηγητής Σκουρής ή ο καθηγητής Κουκιάδης και πέρασαν ένα τριήμερο θλίψης μες στην τρελή χαρά.

Ασχολήθηκε κανείς με το τι ακριβώς λέει αυτή η περίφημη δανειακή σύμβαση; Ή μόνο με αυτά τα γελοία non paper που κοινοποιούνται σε… όλους (τι non paper είναι αυτά που αποστέλλονται παντού;) και τις «επίσημες διαρροές» που ταπεινώνουν και την έννοια της δημοσιογραφίας και την έννοια της πολιτικής; Με κάτι τέτοια, ευτελίστηκε το λειτούργημα και έγινε δουλειά, δουλειά απλήρωτη και απαξιωμένη στα μάτι της κοινωνίας, ακόμη και ημών των ιδίων.

Επίσης, άκουσα πολλούς τηλε-δημοσιογράφους να μιλούν ανοιχτά για την ευθύνη του πολιτικού συστήματος για την κρίση στη χώρα. Και να ζητούν ευθύνες. Ωραία. Αλλά ευθύνες έχει και ο δημοσιογραφικός κόσμος. Οι τηλεαστέρες της δημοσιογραφίας αλλά και ο καθένας από εμάς. Που έπαιξε με τα συμφέροντα. Που δεν επέδειξε τόσο ισχυρές αντιστάσεις. Που έκανε λάθος επιλογές. Που ελαστικοποίησε τη συνείδησή του. Που παπαγάλισε ακούσια. Που μπέρδεψε τον χαβαλέ με τη δημοσιογραφία. Που δεν αντιλήφθηκε τον ιστορικό του ρόλο και χαριεντίστηκε με τα non paper (διάβασα χθες τον κώδικα δεοντολογίας και έπαθα πλάκα: ελάχιστα πλέον τηρούνται…).

Και για να μην ξεχάσω τον συμπαθή Σπ. Χαριτάτο, προφανώς ο δημοσιογράφος έχει την υποχρέωση και το καθήκον να διασταυρώνει τις πληροφορίες του. Πρώτα με την κοινή λογική και μετά με τις πηγές του. Αν τις διασταυρώσει αλλά τελικά αποδειχθούν λανθασμένες τις πληροφορίες, τότε λυπάμαι αλλά ο δημοσιογράφος -απλά- απέτυχε στο έργο του. Όλα τα άλλα είναι χαϊδολογήματα που μόνο κακό έκαναν και κάνουν στο λειτούργημα.

Ο πολιτικός και πολιτειακός σεισμός που εξελίσσεται αυτές τις ώρες στον τόπο, μακάρι να αφύπνιζε πολλούς δημοσιο-γράφους και δημοσιο-λόγους. Φοβάμαι ότι είναι δύσκολο έως αδύνατο, με ό,τι δυσάρεστο αυτό συνεπάγεται. Δεν το επιτρέπει πια η ποιότητα ούτε των πραγμάτων ούτε των ανθρώπων. Και δυστυχώς, το non paper της Ιστορίας δεν είναι ευκολοδιάβαστο…

Προηγούμενο άρθροΦΑΚ ΟΦΦ…
Επόμενο άρθροΚομισιόν: Δεν αποκλείεται μια βαθιά και παρατεταμένη ύφεση στην ευρωζώνη
Σπούδασα νομικά στο ΑΠΘ, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη (πολιτιστικός ρεπόρτερ, προϊστάμενος πολιτιστικού, συντάκτης ύλης πολιτικού, αρθρογράφος). Και διευθυντή τον αείμνηστο Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως διευθυντής από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες (Νομαρχία Θεσσαλονίκης, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας), του ΚΘΒΕ, ειδικός σύμβουλος σε θέματα επικοινωνίας του Δημάρχου Δέλτα και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού. https://www.facebook.com/gkessopoulos

3 ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.