Το σχολείο είμαστε εμείς ή η «3Ε»;

0
809
"Λίγο πριν τη γιορτή", Θεσσαλονίκη 2013 /(c)GTKessopoulos

Βλέπω ότι τα τελευταία χρόνια η ενέργεια της εταιρίας «3Ε» να βοηθήσει στην (μερική) ανακαίνιση σχολείων μετά από «διαγωνισμό» ψήφων (οι περισσότεροι κερδίζουν) προκαλεί σταθερά κόντρες μεταξύ κομμάτων, σχολείων, γονέων και κηδεμόνων. Ως Πρόεδρος επί 5 χρόνια του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 105ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης και νυν Αντιπρόεδρος, θέλω απλώς να υπενθυμίσω ότι το σχολείο δεν είναι οι τοίχοι, τα θρανία και οι προτζέκτορες, αλλά εμείς. «Εμείς» οι γονείς, «εμείς» οι εκπαιδευτικοί, «εμείς» οι μαθητές. Εμείς οι άνθρωποι κάνουμε το σχολείο καλό σχολείο. Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου και καλό είναι να μην το ξεχνάμε.
Στο δικό μας σχολείο, πριν 7 χρόνια ο Σύλλογος Γονέων σταμάτησε να στέλνει γονείς και παιδιά στην εύκολη και δαπανηρή λύση των σκυλάδικων και διοργάνωσε τον αποκριάτικο χορό μέσα στο σχολείο για να κάνει γονείς και παιδιά να έρθουν σε περισσότερη επαφή με το σχολείο και να νοιώσουν ότι η υποχρέωσή τους δεν σταματά έξω από τα κάγκελα, παραδίδοντας τον μικρό στο δάσκαλο.
Στο δικό μας σχολείο κάποιοι γονείς και δάσκαλοι βοηθούν ως εθελοντές σε κάθε γιορτή που φέρνει όλον τον κόσμο του σχολείου στο σχολείο, όπως η γιορτή λήξης την οποία καθιερώσαμε εδώ και 7 χρόνια.
Στο δικό μας σχολείο πέρσι κάποιοι δάσκαλοι μαζί με κάποιους γονείς έβαψαν τις αίθουσες, αγόρασαν κουρτίνες, ομόρφυναν το χώρο που τα παιδιά μας περνούν καθημερινά το 1/3 της ζωής τους.
Στο δικό μας σχολείο ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων υποδέχεται κάθε χρόνο τα πρωτάκια στο δημόσιο σχολείο με ένα δωράκι κι έναν ζεστό λόγο καλωσορίσματος -όπως στα ιδιωτικά, όπως λένε έκπληκτοι και έκθαμβοι κάποιοι γονείς.
Στο δικό μας σχολείο κάποιοι εκπαιδευτικοί συμμετέχουν σε κοινές δραστηριότητες όπως πχ περιπάτους με τους γονείς και τα παιδιά της τάξης.
Στο δικό μας σχολείο ο Σύλλογος επιζητά, παρεμβαίνει, συνεργάζεται για την ελαχιστοποίηση περιστατικών σχολικής βίας -δε σφυρίζει κλέφτικα.
Στο δικό μας σχολείο ο Σύλλογος μαζί με γονείς, δασκάλους και παιδιά έκανε δύο δενδροφυτεύσεις και σήμερα 5 χρόνια μετά τα παρτέρια του είναι καταπράσινα.
Στο δικό μας σχολείο ο Σύλλογος αγόρασε προτζέκτορες για όλες τις τάξεις και όλα τα τμήματα.
Στο δικό μας σχολείο είπαμε στους δασκάλους να μη ζητούν απευθείας χρήματα από τους γονείς για είδη ανάγκης αλλά όταν χρειάζεται τα καλύπτει ο Σύλλογος -για να μην δημιουργούνται αρνητικά συναισθήματα.

Αυτά βέβαια είναι λίγα μόνο από όσα γνωρίζω ότι έγιναν και γίνονται ακόμη, και φυσικά δε γίνονται μόνο στο δικό μας σχολείο, γίνονται και από κάποιους άλλους γονείς και από κάποιους άλλους εκπαιδευτικούς σε όλη την πόλη, σε όλη τη χώρα.

Δυστυχώς, όμως τέτοιοι γονείς και τέτοιοι εκπαιδευτικοί είναι μειοψηφία, ένα 10% πολύ ενεργό κι ένα 30% σχετικά ενεργό. Πέραν αυτών αδιαφορία. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Η αδιαφορία κόντρα στον εθελοντισμό -για τα παιδιά μας ρε γαμώτο…
Ωστόσο, κάπως έτσι βελτιώνουμε τη σχολική καθημερινότητα, δίνουμε θετικό παράδειγμα πολίτη της δουλειάς και όχι του καφενείου σε όλα τα παιδιά, δημιουργούμε ευχάριστες αναμνήσεις από την παιδική τους ηλικία που θα τις κουβαλούν μαζί τους μια ζωή και θα τα κάνουν να λένε με ενθουσιασμό, όπως κάποτε η μικρή Αναστασία, «μαμά, πηγαίνω στο καλύτερο σχολείο του κόσμου!»
Και κάπως έτσι καλύπτεται η όντως ανεπάρκεια τους κράτους να καλύψει ακόμη και βασικές ανάγκες της σχολικής διαδικασίας -αλλά θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια ή θα σκεφτούμε να βάλουμε ακόμα λίγο το χέρι στην τσέπη προκειμένου να καθαριστεί το σχολείο ή να έχουν χαρτί υγείας οι τουαλέτες;;;

Θα μου πεις: τελικά είσαι υπέρ ή κατά; Η απάντησή μου είναι ότι δεν είμαι κατά αλλά ας χαλαρώσουμε. Η απάντησή μου είναι ας ενδιαφερθούμε ουσιαστικά για την καθημερινότητα των σχολείων μας, δηλαδή των παιδιών μας, δεν αρκεί ένα κλικ ή μια καμπάνια στα μπαράκια, στην παραλία και στις γιορτές. Γιατί το σχολείο είμαστε εμείς. Γιατί χωρίς εμάς ακόμη κι ο βαμμένος τοίχος θα ξεβάψει γρήγορα. Κι άμα πιούμε και καμιά γουλιά κόλα, δεν πρέπει να μας κάνει… αχώνευτους. Ούτως ή άλλως βοηθάει στην πέψη… *Το βίντεο που ακολουθεί είναι μέρος αυτής της προσπάθειας να γεννούμε χρήσιμες και όμορφες αναμνήσεις από αυτή την τρυφερή ηλικία για τα παιδάκια μας. Στο σχολείο μας το φτιάχνουμε ως δώρο στα παιδιά και τους γονείς της ΣΤ’ τάξης εδώ και 4 χρόνια.

Γιάννης Κεσσόπουλος | [email protected]

Προηγούμενο άρθροΑυγουστιάτικη φεγγαράδα
Επόμενο άρθροΆποψη: Τα Σ.Ο.Π.Π. και η Διαχείριση Κρίσεων
Σπούδασα Νομικά, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη. Και διευθυντή το Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης κι έπειτα η free press «Karfitsa» την οποία διηύθυνα από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.