ΑΧ ΚΟΥΝΕΛΑΚΙ, ΚΟΥΝΕΛΑΚΙ, ΞΥΛΟ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΦΑΣ…

0
2065

playboy2

Κι όμως η βία μέσα στον γάμο δεν είναι παιχνίδι

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / συγγραφέας / [email protected]

Όταν ήταν μικρό αγόρι κοιμόταν πάντα έχοντας μέσα στην αγκαλιά του ένα λούτρινο κουνελάκι που του χάρισε η νονά του στα γενέθλια του. Η τούρτα τότε είχε επτά αναμμένα κεριά και τα έσβησε όλα με ένα φύσημα. «Μπράβο, είσαι δυνατός άντρας εσύ» φώναξε η θεία Κική που έμενε στο Παγκράτι.

Το πρώτο παιδικό τραγουδάκι που έμαθε στο σχολείο, το μαθαίνει τώρα στο δικό του παιδί. «Αχ κουνελάκι, κουνελάκι ξύλο που θα το φας….».

Πολύ πριν αποκτήσει το δικό του παιδί βέβαια έψαχνε το αντικείμενο του πόθου του. Αυτή έπρεπε να είναι ψηλή, καλλίγραμμη με μακριά ξανθά ή μαύρα μαλλιά και τουρλωμένα στήθη, πιστό αντίγραφο από κάτι άλλα «κουνελάκια». Τα κουνελάκια στο PLAYBOY του Χιου Χέφνερ που ξεφύλλιζε ξανά και ξανά στο εργένικο δωμάτιο.

Μεταξύ πολλών εφήμερων σχέσεων και διάφορα one night stand της μιας βραδιάς την είδε. Στέκονταν στην άκρη του δρόμου και περίμενε ταξί. Έμοιαζε με την Μiss July του αγαπημένου του ανδρικού περιοδικού. Και δες μία σύμπτωση. Ήταν και τότε Ιούλιος. Κάψα, κατακαλόκαιρο. Της μίλησε. Του μίλησε. Σε μια μέρα βγήκαν ραντεβού. Σε δύο μέρες κοιμήθηκαν στο ίδιο κρεβάτι. Μία άλλη κάψα – η ερωτική – τους έκαιγε περισσότερο και από τον ήλιο. Αυτή έμεινε έγκυος. Ανέβηκαν τα σκαλιά της εκκλησίας, αφού πρώτα έραψαν σε μοδίστρα το νυφικό που θα έπρεπε να σκεπάζει μία κοιλιά που κυοφορούσε ένα μωρό επτά μηνών. Γέννησε με καισαρική. Το δωμάτιο 411 της κλινικής γέμισε με μπλε μπαλόνια. Ήταν αγόρι! Το μωρό έκλαιγε πολύ. Οι νεαροί γονείς δεν ήξεραν αν πονάει κάπου ή πεινάει. Αλλά κι αυτή πως έγινε έτσι μετά τη γέννα; Όλο ραγάδες στην κοιλιά. Άσε που πήρε και 25 κιλά και φοβάται να πατήσει στη ζυγαριά λες και θα πατήσει σε νάρκη. Και θα ακουστεί το …μπαμ! Και να σκεφτείς ότι πριν λίγο καιρό στο πέρασμα της προκαλούσε «εμφράγματα μπαμ και κάτω!» στους άντρες. Από τη μια το κλάμα του μωρού κι από την άλλη η υπέρβαρη πλέον σύζυγος. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Ή μάλλον …καναπές. Εκεί δηλαδή που μετακόμισε αυτός με ένα μαξιλάρι και μία εμπριμέ κουβέρτα μόνο. Αυτή κρατάει στο ένα χέρι το μπιμπερό με το ζεσταμένο γάλα και στο άλλο μία express δίαιτα για να ξαναζεστάνει τη σχέση τους. Έλα όμως που η σχέση τους είχε ήδη «καεί». Την πρώτη φορά που την χτύπησε έγινε διά ασήμαντον αφορμήν. Επειδή πήρε λεφτά από την τσέπη του χωρίς να τον ρωτήσει για να αγοράσει φρουτόκρεμα του μικρού που έβγαλε το πρώτο του δοντάκι. Τις επόμενες φορές, επειδή αυτή φοβόταν να αντιδράσει. Φοβόταν να τον καταγγείλει.. Αυτόν που κάποτε της έδινε φιλιά και τώρα της δίνει χαστούκια. Μπορεί να παντρεύτηκαν από αγάπη, αλλά θα χωρίσουν από μίσος. Τελικά για αυτό ο γάμος είναι ένα μυστήριο.
Στην Ελλάδα, το ποσοστό της βίας μέσα στην οικογένεια ανέρχεται στο 31%. Η πραγματική διάσταση του προβλήματος όμως δεν μπορεί να δοθεί, γιατί ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών που κακοποιείται φοβάται να το καταγγείλει. Περίπου μόνο 1 στα 20 περιστατικά καταγγέλλεται στην Αστυνομία. Σε καταστάσεις ενδοοικογενειακής βίας δεν υποφέρουν μόνο οι γυναίκες, αλλά και τα παιδιά, είτε ως μάρτυρες σε σκηνές βίας, είτε ως θύματα της βίας.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος που να δικαιολογεί πράξεις βίας μέσα στον γάμο. Ακόμη κι αν το κουνελάκι του PLAYBOY, μεταμορφώθηκε σε … κουνέλα που γεννοβολάει παιδιά. Έτσι κι αλλιώς κάθε γυναίκα έχει το νόμιμο δικαίωμα να ζήσει έναν βίο, δίχως …βία.

Προηγούμενο άρθρο«ΤΟ ΔΩΡΟ» ΑΠΟ TO Κ.Θ.Β.Ε. ΣΤΑ ΘΕΡΜΗΣ ΔΡΩΜΕΝΑ
Επόμενο άρθρο«ΔΥΟ ΞΕΡΟΚΕΦΑΛΕΣ ΚΟΥΤΑΛΕΣ» ΣΤΟ ΡΟΥΦ
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.