Ο. ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ: «ΑΝ ΔΟΥΜΕ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΩΣ ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ, ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ…»

0
4331
vlachopoulou
Φωτογραφία: Γιώργος Δελημώσης

Συνέντευξη στη Στεφανία Τσολάκη

Πάντα αναρωτιόμουν πως γίνεται ένας άνθρωπος να καταφέρνει με τους στίχους του, να εκφράζει μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων. Πόσο εύκολο ή δύσκολο μπορεί να είναι να γράφει κανείς; Και πως μπορεί να αισθάνεται όταν ακούει  χιλιάδες φωνές, σε διαφορετικές ηλικίες, με άλλες εμπειρίες  να αγκαλιάζονται και να τραγουδάνε  τα τραγούδια του. Γι’ αυτό το λόγο, ζήτησα να μας παραχωρήσει  συνέντευξη μια από τις αγαπημένες μας στιχουργούς. Το πρώτο της τραγούδι, το έγραψε σε ηλικία 10 ετών και μάλιστα το έστειλε στην εκπομπή του Γ. Ζουγανέλη “Γύρω- γύρω όλοι”… Που να φανταζόταν, ότι κάποια χρόνια μετά, θα έδινε στίχους της, στην κόρη του, Ελεονώρα. Η Όλγα Βλαχοπούλου, είναι από τους ανθρώπους που έχει  υπογράψει μεγάλες επιτυχίες και έχει συνεργαστεί με πολλούς και σπουδαίους συνθέτες -με πρώτο όνομα αυτό του Αντώνη Βαρδή- καθώς και με πολλούς ερμηνευτές. Ενδεικτικά θα αναφέρω κάποια ονόματα όπως Δ. Μητροπάνος, Πυξ-Λαξ, Α. Ρέμος, Δ. Βανδή,  Π. Τερζής, Ν. Θεοδωρίδου κ.ά.

Γεννήθηκες Αθήνα αλλά μεγάλωσες στη Δράμα. Πόσο αισιόδοξη ήσουν ότι τα τραγούδια που θα έδινες δε θα «χάνονταν» στη διαδρομή; Γεννήθηκα στην Αθήνα αλλά από τριών ετών μεγαλώνω στη Δράμα. Εδώ πήγα σχολείο, εδώ έκανα τους φίλους μου, οι πρώτοι έρωτες. Όλα τα έζησα στη Δράμα, ουσιαστικά. Αν θα χάνονταν στη διαδρομή, λόγω απόστασης, εννοείς. Για τίποτα δεν είμαι σίγουρη. Τα τραγούδια όμως είναι  ζωντανοί οργανισμοί και βρίσκουν τον δρόμο από μόνα τους.

Ένιωσες  απόρριψη  ή  σκληρή κριτική; Ένιωσα πως τα πράγματα δεν τόσο εύκολα όσο πίστευα ότι μπορεί να είναι. Στις μικρότερες ηλικίες έχουμε την τάση να βλέπουμε τα πράγματα λίγο πιο ρομαντικά, πιο εύκολα. Η νιότη και το θράσος της νεότητας είναι  που τα κάνει  όλα να φαίνονται εφικτά. Όχι ότι δεν είναι, απλά τότε έχεις παραπάνω αυτή την αντίληψη και την εντύπωση ότι όλα μπορείς να τα καταφέρεις και δε φοβάσαι τίποτα. Είναι αυτή η δύναμη του ατρόμητου που έχουν οι νέοι άνθρωποι. Στην πορεία, φυσικά, κατάλαβα ότι τα πράγματα ήταν πολύ πιο δύσκολα από ότι τα φανταζόμουν. Και κακή κριτική είχα και απόρριψη ένιωσα, και κλειστές πόρτες συνάντησα. Δε μου χαρίστηκε τίποτα. Δούλεψα πάρα πολύ σκληρά για να καταφέρω ότι – ας πούμε- έχω καταφέρει ως τώρα.

vlachopoulou2
Φωτογραφία: Γιώργος Δελημώσης

Ονειρευόσουν, στο ξεκίνημα σου,  μια συγκεκριμένη φωνή που ήθελες να τραγουδήσει στίχους σου; Δε μπορώ να πω ότι είχα κάποια συγκεκριμένη φωνή στο μυαλό μου ή κάποιον καλλιτέχνη. Αγαπούσα ιδιαίτερα κάποιους ερμηνευτές. Ακούγοντας τους  ονειρευόμουν και  ήθελα κάποια στιγμή να τραγουδήσουν και δικούς μου στίχους, αλλά δεν ήταν ότι είχα εμμονή με κάποιον. Τελικά όμως  η ζωή και η τύχη, αν θέλεις, μου τα ‘φερε έτσι και  ερμήνευσαν τραγούδια μου, καλλιτέχνες που αγαπούσα και σεβόμουν.

 Ισχύει για εσένα αυτό το «γράφω- σβήνω»; Υπήρξαν κομμάτια που «ωρίμασαν» μέσα σου και  βρήκαν τον χώρο που τους αναλογεί;  Το γράφω-σβήνω δε μου συμβαίνει. Ούτε υπήρχαν κομμάτια που ωρίμασαν μέσα μου. Τα τραγούδια που γράφω μου βγαίνουν συνήθως αβίαστα, χωρίς να τα σκεφτώ πολύ. Είναι της στιγμής.  Δεν μου έχει τύχει να γράψω κάτι σήμερα και να το συνεχίσω άλλη μέρα.  Έτσι λειτουργώ εγώ! Δεν το σκέφτηκα ποτέ, ούτε το βάζω σε  πρόγραμμα. Ό,τι  μου βγαίνει αυτό γράφω και συνήθως είναι αυτό που αισθάνομαι.

Φαντάζομαι πως εκτός από τους βιωματικούς στίχους, κάποια τραγούδια μπορεί να είναι  αποτέλεσμα  παρατηρητικότητας ή περισσότερο βαθιάς ενσυναίσθησης; Οι φίλοι μου και όσοι βρίσκονται πολύ κοντά μου, μου λένε πως έχω ανεπτυγμένη την ενσυναίσθηση. Άρα, αυτό νομίζω με βοηθά αρκετά στο να αποτυπώνω στο χαρτί,  πράγματα τα οποία δε  ζώ η ίδια, πολλές φορές,  αλλά οι άνθρωποι που είναι γύρω μου.  Δεν είναι πάντα κοντινοί μου, μπορεί να είναι ένα ζευγάρι σε ένα τρένο, μπορεί να είναι μια εικόνα που  θα αποτυπωθεί μέσα μου διαφορετικά. Για παράδειγμα, προχθές καθόμουν κάπου και κοιτώντας τον δρόμο μου βγήκε ένας στίχος αβίαστα γιατί απλά, ο δρόμος, μου δημιούργησε συναισθήματα.  Δεν αναιρώ, φυσικά, το γεγονός ότι πολλοί από τους στίχους που έχω γράψει είναι βιωματικοί… συναισθήματα που έχω αισθανθεί, που έχω  ζήσει ή που έχω νιώσει. Η ζωή είναι από μόνη της μια έμπνευση! Σε πάει από μόνη της κι όταν τυγχάνει να γράφεις σε οδηγεί εκείνη. Μπαίνω στη ζωή των ανθρώπων γενικότερα, το είχα αυτό από μικρή, να παίζω ρόλους. Να φανταστείς αν ξαναγεννιόμουν θα ήθελα πάρα πολύ να γίνω ηθοποιός. Βέβαια, εδώ, υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά, ότι δεν ενσαρκώνω άλλους ρόλους, απλώς μπαίνω σε αυτούς και μέσω αυτών και των βιωματικών καταστάσεων  προσπαθώ να γράψω και να αποτυπώσω στο χαρτί, τα δικά τους συναισθήματα.

Πότε παύει κάποιος να θυμίζει αγάπη; … Είναι πάρα πολύ εύκολο να πάψει κάποιος να θυμίζει αγάπη. (παύση) Ίσως  είναι ακόμα πιο εύκολο να πάψει να θυμίζει αγάπη,  από το να θυμίζει!

Στο παρελθόν έχεις εργαστεί σε ίδρυμα (Γερμανία) το οποίο φιλοξενούσε παιδιά χωρίς οικογένεια. Πόσο σε έχει σημαδέψει αυτή η εμπειρία; Αυτή η εμπειρία στο ίδρυμα ήταν ότι πιο συγκλονιστικό έχω ζήσει. Πήρα πολύ αγάπη από παιδιά που στερήθηκαν αγάπη και είχαν τόση αγάπη να δώσουν. Δέθηκα πάρα πολύ με τα παιδιά εκεί, μου δίδαξαν πάρα πολλά. Βίωσα τη μοναξιά τους, τη θλίψη τους, την ανάγκη τους για συντροφιά, για οικογένεια. Είναι κρίμα να υπάρχουν παιδιά τα οποία ζητούν μια οικογένεια και δε μπορούν να την έχουν και οικογένειες που αναζητούν παιδιά και δε μπορούν να τα έχουν. Είναι πολύ σκληρό. Θα ήθελα να μπορούσα, να είχα τη δύναμη να  είχα όλα αυτά τα παιδιά, κοντά μου!

Ο έρωτας είναι πολύ σκληρή συνθήκη, μπαίνει κάποιος “ολόκληρος” και όταν βγαίνει δεν είναι ποτέ ο ίδιος. Εσύ, λοιπόν, αυτή τη συνθήκη την “υμνείς”… Η αλήθεια  είναι ότι  έχω την τάση να υμνώ κάτι το οποίο ουσιαστικά  σε πηγαίνει από τον παράδεισο στην κόλαση, σε λυτρώνει και σε σκοτώνει ταυτόχρονα, σου δίνει ζωή και σου την παίρνει πίσω ανά  πάσα στιγμή. Και εγώ βρήκα να το υμνώ αυτό.  Ίσως γιατί  αυτή η υπέρτατη έννοια του έρωτα πάντα με γοήτευε με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Θεωρούσα, ότι ενώ είναι ένα φαινόμενο που  μπορεί να μοιάζει πολύ με αυτό του αυτισμού – όπως λέει μια φίλη- κι όμως  είναι κάτι που σου δημιουργεί  πράγματα μέσα σου και συνθήκες που κανένα άλλο συναίσθημα δεν σου τις δημιουργεί. Είναι άδικος. Είχα γράψει μια φορά, θυμάμαι, ότι ο  άδικος ο έρωτας  σημαδεύει  με το τόξο του και τους δυο. Στον  έναν κάνει μια βαθειά πληγή και στον άλλον απλά μια γρατζουνιά.

Έχει εκφράσει άπειρες φορές την αδυναμία σου στον Αντώνη Βαρδή. Θέλεις να μας πεις δυο λόγια για τη συνεργασία σας και τις αναμνήσεις σου; Όλοι πια γνωρίζουν την αγάπη και την αδυναμία που είχα στον συγκεκριμένο καλλιτέχνη και άνθρωπο. Τι να πω για τον Αντώνη Βαρδή; Μεγάλος δάσκαλος! Σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο ως καλλιτέχνης αλλά και στον τρόπο που  εκφραζόταν σαν άνθρωπος, ως προς τον τρόπο που αντιμετώπιζε τη ζωή. Μου έμαθε πολλά πράγματα. Νιώθω ιδιαίτερη τιμή που μου επέτρεψε να δουλέψω κοντά του, να γράψω επάνω στη μουσική του. Μου έδειξε εμπιστοσύνη. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ! Είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι στη ζωή μου που θα μείνει αναλλοίωτο στον χρόνο… όσα χρόνια κι αν περάσουν ακόμα.

Να μιλήσουμε λιγάκι για τα πνευματικά δικαιώματα; Υπάρχουν πια; Υπάρχουν τα πνευματικά δικαιώματα και υπάρχουν άνθρωποι, (συνδημιουργοί- συνεργάτες) που αγωνίζονται  και πολεμούν για αυτά. Και  είμαι τυχερή, που υπάρχουν  αυτοί οι άνθρωποι -που  εκτός από αξιόλογοι στη δουλειά τους  και σε αυτό που δίνουν στον κόσμο με τα τραγούδια τους-  είναι κοντά στους άλλους δημιουργούς,  έτσι ώστε να προασπίσουν το πνευματικό δικαίωμα. Είναι ένα πολύ, πολύ ευαίσθητο θέμα! Ο περισσότερος κόσμος δε γνωρίζει τι ακριβώς είναι αυτό και πως λειτουργεί, και πόσο άδικο είναι για εμάς τους δημιουργούς. Εύχομαι κάποια στιγμή τα πράγματα να πάνε ακόμα καλύτερα και να έχουμε ένα αίσιο αποτέλεσμα στον αγώνα που δίνουμε όλοι μας, άλλος περισσότερο- άλλος  λιγότερο, για να εξασφαλίσουμε τα πνευματικά μας δικαιώματα. Είναι η κληρονομιά των παιδιών μας! Είναι η δουλειά μας!

«Είναι οι άνθρωποι μου έλεγες πουλιά, σαν χειμωνιάσει πάντα μακριά πετάνε κι έρχονται ίσως να σε δουν κάποια βραδιά αν έχουν σπάσει τα φτερά τους ή αν πεινάνε.» Τι μας λέει εδώ η ποιήτρια;  Όλοι έχουμε νιώσει να χάνουμε την εμπιστοσύνη  στους ανθρώπους σε κάποια φάση της ζωής μας… άλλοι για λιγότερο σοβαρούς λόγους και άλλοι για περισσότερο σοβαρούς. Έτσι είναι οι άνθρωποι, λίγοι μένουν στο τέλος.

Αξιοπρέπεια και έρωτας, μπορούν να συμβαδίσουν;  Θα σου πω κάτι. Δε νομίζω ότι στον έρωτα υπάρχει αξιοπρέπεια. Όταν  υπάρχει αξιοπρέπεια, δεν υπάρχει έρωτας. Αυτές οι δυο έννοιες δε μπορούν και δεν θα συναντηθούν ποτέ! Είναι δυο παράλληλοι δρόμοι. 

Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα. (το γράψατε παρέα με τον Φ. Πλιάτσικα) Πόσο δύσκολη ή απαραίτητη μπορεί να είναι; Κάποτε την φοβόμουν πάρα πολύ τη μοναξιά.  Θεωρούσα ότι είναι εχθρός μου. Μεγαλώνοντας, ωριμάζοντας μέσα μου καταστάσεις και γεγονότα, κατάλαβα ότι η μοναξιά μπορεί να γίνει μια πολύ καλή φίλη, σύντροφος και δάσκαλος. Νομίζω η μοναξιά αν την δούμε ως μοναχικότητα, κάνει καλό σε όλους.

*«Η Μάγισσα Ανακακατωσούρα και τα Χριστούγεννα των ανάποδων πραγμάτων» είναι  ο τίτλος του πρώτου, παιδικού βιβλίου της Όλγας Βλαχοπούλου .

* Πρόσφατα κυκλοφόρησε το τραγούδι της με τίτλο «Αν είχα μείνει», τη μουσική του οποίου  έγραψε ο Γιώργος Παπαδόπουλος και ερμηνεύει η Νατάσα Θεοδωρίδου.

 …Καλοτάξιδο!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.