Wilson&Wilson στο Τ: μια ανατριχιαστική ερμηνεία

0
1217

Μέχρι και την Πέμπτη 14 Ιουνίου θα παίζεται στο Θέατρο Τ η παράσταση Wilson & Wilson του Έντγκαρ Άλλαν Πόε σε σκηνοθεσία και ερμηνεία του Νικόλα Βαγιονάκη.

Επί σκηνής γράφει η Κατερίνα Νικολάου

Ο Νικόλας Βαγιονάκης είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός – περσόνα που κάθε του performance θα μπορούσε να είναι μάθημα. Η φωνή του, η άρθρωσή του, η κίνησή του, το βλέμα του καθηλώνουν τον θεατή και δεν μπορεί να πάρει τα μάτια του από πάνω του. Αφού εντυπωσίασε τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό με το Kafka’s Freaks φέτος τον χειμώνα παρουσίασε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το έργο Wilson & Wilson του Έντγκαρ Άλλαν Πόε. Το έργο ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη για λίγες ημέρες και φιλοξενείται μέχρι και την Πέμπτη 14 Ιουνίου στο Θέατρο Τ.

Το έργο

Εμπνευσμένο από τα παιδικά του χρόνια στην Αγγλία, το έργο του Έντγκαρ Άλλαν Πόε έχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία: την ημέρα γέννησης, την ψυχική διαταραχή, το οξυδερκές πνεύμα, τη ροπή προς τις καταχρήσεις, τη χαρτοπαιξία και μια μάλλον προφητική λεπτομέρεια ως προς τον θάνατο του ήρωα. Το έργο σχετίζεται αφενός με το θέμα του σωσία που προέρχεται από την αντίληψη ότι είναι ενοχλητικό να γνωρίζεις κάποιον με το ίδιο όνομα με εσένα καθώς προσβάλει την αίσθηση της μοναδικότητας του κάθε ανθρώπου. Συνδέεται στενά με τη σχιζοφρένεια αν και μπορεί απλά να αναγνωστεί ως η εσωτερική πάλη του ανθρώπου με τον καλό και τον κακό του εαυτό ή τη συνείδησή του. Υπάρχουν άραγε «κανονικοί» άνθρωποι, τέτοιοι που δεν ακούν τις δύο αυτές φωνές της αρετής και της κακίας να τους ψυθιρίζουν ή να τους φωνάζουν;

Η σκηνική παρουσίαση

Όπως αναφέρθηκε και στην εισαγωγή η θεατρική performance -όπως ευστόχως αναφέρεται στο δελτίο Τύπου- είναι ένα one man show βασισμένο στην υποκριτική  δεινότητα του Νικόλα Βαγιονάκη. Υπέροχη εκφορά λόγου και ορθοφωνία, εύπλαστο και σημαντικό σώμα. Ωστόσο θα ήταν ίσως πιο ενδιαφέρον αν κάποιος άλλος είχε σκηνοθετήσει τον ηθοποιό, και αυτό είναι κάτι που βλέπει κανείς συχνά όταν ένας καλλιτέχνης σκηνοθετεί τον εαυτό του. Λείπει η ροή από τα περάσματα τα οποία ναι μεν σημαίνονται ηχητικά και φωτιστικά και σωματικά ωστόσο δεν «ρέουν» ομαλά.

Αφού σήμερα είναι τόσο δύσκολο να διαβάσει κανείς Πόε, χρειάζεται χρόνος για να καταδυθεί κανείς στην άβυσσό του ποιητή και τη δική και του και οι περισσότεροι αρεσκόμαστε να επιπλέουμε ως φελοί, τουλάχιστον πρέπει να τον δει. Μια σίγουρα ενδιαφέρουσα παράσταση, μικρή σε διάρκεια, με όλα τα στοιχεία όμως του καταραμένου συγγραφέα της.

Advertisements

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here