Xαμένοι στη μετάφραση

0
655

alfavitariΓράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας  / [email protected]

Δανειστές δυνάστες, πολιτικοί σωτήρες δήμιοι, άλλοι μουχλιασμένοι σωτήρες με συνθήματα αλά «στις 18 σοσιαλισμός» νοσταλγοί του δάνειου ευδαιμονισμού, πατριδοκάπηλοι με σταυρούς και σβάστικες, όλοι απέναντι σε μια κοινωνία που βολοδέρνει στη μετάφραση ενός επιβληθέντος αφηγήματος.

Πού να φανταζόταν η Σοφία Κόπολα το 2003, ότι ο τίτλος της ταινίας της, Lost in Translation, θα κούμπωνε τέλεια στην κατάσταση που βιώνουμε σήμερα;

Κάποια στιγμή, είτε γιατί ως Έλληνες αποδειχθήκαμε ολίγιστοι, ζώντας το όνειρο του ρηχού καταναλωτικού ευδαιμονισμού, είτε γιατί μας σάρωσε το τσουνάμι της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αρχής γενομένης από την Αμερική της Lehman Brothers, είδαμε το οικοδόμημα της δάνειας ευημερίας να καταρρέει.

Από εκείνη τη στιγμή, ο κώδικας της κοινής γλώσσας που όλοι γνωρίζαμε, αυτής της επίπλαστης ευημερίας, χάθηκε για πάντα.

Ο πρωθυπουργός της επανίδρυσης του κράτους ‘’την έκανε’’, παίζοντας φτηνό θέατρο πολιτικής ευθύνης. Ο πρωθυπουργός του «λεφτά υπάρχουν», έγινε φερέφωνο των δανειστών, πριν καλά-καλά αντιληφθεί ποιο ακριβώς ήταν το πρόβλημα στην Ελλάδα. Ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ορκίστηκε απαλλαγή της Ελλάδας απ’ τα μνημόνια για να βάλει μυαλό αμέσως μόλις ήρθε στην εξουσία.

Όμως δεν ήταν μόνο οι την εξουσία κατέχοντες που μίλησαν τη γλώσσα του παραλογισμού. Ήταν και οι υποψήφιοι μνηστήρες της εξουσίας το ίδιο ζηλωτές της γλώσσας του παραλόγου. Η αριστερά – ΣυριζοΔημαροΚΚΕ – οχυρώθηκε πίσω από τον κρατισμό αλλά και το δανειοσυντήρητο κοινωνικό κράτος, το οποίο θα έπρεπε να αυξάνεται διαρκώς, αδιαφορώντας για την εξεύρεση των δάνειων χρημάτων. Η δεξιά, ναζιστική και ψεκασμένη, οχυρώθηκε πίσω από τη θρασύδειλη λεβεντιά του ελληναρά, ώστε να αρπάξει τις ψήφους των οργισμένων, των θολωμένων και των απελπισμένων.

Όντας λοιπόν μέσα στην κρίση, έπρεπε τάχιστα να δημιουργηθεί – καλύτερα επιβληθεί – το νέο αφήγημα, σε γλώσσα ακατάληπτη για μας. Ακατάληπτη ή όχι, η τεχνητά δημιουργημένη νέα γλώσσα που φτιάχτηκε για να εκφράσει το αφήγημα μιας νέας Ελλάδας, νοικοκυρεμένης και ανταγωνιστικής, έπρεπε να γίνει καθομιλουμένη σχεδόν εν μια νυκτί. Πόσο δυνατόν ήταν αυτό;

Οι διαρθρωτικές αλλαγές έπρεπε να γίνουν στο άψε-σβήσε. Η εσωτερική υποτίμηση έπρεπε να επιτευχθεί τάχιστα. Οι επενδύσεις έπρεπε να αρχίσουν χθες. Οι διεφθαρμένες πολιτικές ελίτ της εξουσίας έπρεπε απ’ τη μια στιγμή στην άλλη να αναβαπτιστούν ως αδιάφθορες, ενώ οι Έλληνες έπρεπε να αυτομαστιγώνονται τρεις τουλάχιστον φορές την ημέρα, ώστε να φτάσουν στην τελείωση και τη γρήγορη κατάκτηση του παραδείσου.

Έτσι, σήμερα, πειθόμενοι αναγκαστικά τοις ρήμασι των δανειστών, αδυνατούμε να καταλάβουμε τη γλώσσα του αφηγήματος που μας θέλει δυνατούς και ανταγωνιστικούς.  Όταν συνεχίζεται η φοροδιαφυγή, όταν η εισφοροδιαφυγή οργιάζει, όταν το δημόσιο δεν αποδίδει στους προμηθευτές του τα οφειλόμενα, όταν ο Έλληνας δεινοπαθεί σε νοσοκομεία υπολειτουργούντα, όταν η διαφθορά συνεχίζει το πάρτι, όταν η γραφειοκρατία στραγγαλίζει τον πολίτη και πνίγει την ανάπτυξη, όταν φορολογείται ακατάσχετα ο φτωχοποιημένος Έλληνας και όταν η ανεργία θερίζει μια καθημαγμένη κοινωνία, τότε αλήθεια για ποιο αφήγημα μιλάμε;

Ποιος θα μας εξηγήσει τελικά τη γλώσσα του νέου αφηγήματος της Ελλάδας του αύριο και πόσο ακόμη θα μένουμε χαμένοι στη μετάφραση;

 

ΥΓ. Πρωτογενές πλεόνασμα κοινωνικού κεφαλαίου, πότε άραγε θα υπάρξει στη δύσμοιρη χώρα μας; 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.