Xωρίς ρεύμα, χωρίς αξιοπρέπεια

0
544

revmaΓράφει η Άντζελα Ζιούτη

Αν σας ρωτούσαν ποια προτιμάτε: την εικοσιπεντάρα ή την εξηντάρα, τι θα απαντούσατε; Ε, η απάντηση φως φανάρι. Φυσικά την εικοσιπεντάρα! Το ίδιο να καις λιγότερα watt και στο τέλος του διμήνου να σου έρχεται ο λογαριασμός της ΔΕΗ χωρίς να σου έρχεται και «ζαλάδα»; Η λάμπα δεν καίει τζάμπα. Όταν βάζουμε το χέρι μας και πατάμε μέσα στο σκοτάδι τον διακόπτη να ανάψουμε το πορτατίφ, τον εκκεντρικό με τα φίνα κρυσταλλάκια σβαρόφσκι πολυέλαιο ή το κόκκινο φωτιστικό στο σχήμα ντομάτας της κουζίνας, η ΔΕΗ μας ετοιμάζει τον λογαριασμό, ενώ τηγανίζουμε μαρίδες.  

Από τη μια η οικονομική κρίση, από την άλλη οι αυξήσεις των τιμολογίων της ΔΕΗ σχεδόν κατά 20% μέσα σε μια διετία, οι καταναλωτές αδυνατούν να πληρώσουν το ηλεκτρικό, περνώντας μέσα από τις «συμπληγάδες πέτρες» στη δική τους καθημερινή δύσκολη πορεία προς την επιβίωση. Με τα φώτα σβησμένα, το θερμοσίφωνο να «κινείται» σαν τα αυτοκίνητα εντός δακτυλίου μόνο συγκεκριμένες μέρες και τις ηλεκτρικές θερμάστρες να τίθενται σε λειτουργία, αφού πρώτα το χιόνι πάνω στις ταράτσες ξεπεράσει τους 10 πόντους,  η κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος έχει μειωθεί τον Νοέμβριο κατά 6,5%, πρωτοφανές ρεκόρ για τη χώρα μας για πάρα πολλά χρόνια.

Κάθε νοικοκυριό έχει τουλάχιστον έναν άνεργο και πολλές φορές και όλα τα μέλη της οικογένειας! Όλα το καταμαρτυρούν: ο μέσος πολίτης δυσκολεύεται ακόμη και στην εξυπηρέτηση των στοιχειωδέστερων καθημερινών αναγκών του. Αλλά και οι βιομηχανίες μετά τις αθρόες απολύσεις πέρασαν σε δραματικές περικοπές της ενέργειας της τάξης του 23% δηλώνοντας  την προσπάθεια τους να «κρατήσουν αναμμένο το πράσινο φως» της δραστηριότητας τους αλλά και της απασχόλησης.

Οι Έλληνες κλείνουν τους διακόπτες. Μετατρέπουν τις ηλεκτρικές συσκευές σε εκθέματα σύγχρονου πολιτισμού, και τον σβηστό φούρνο… σε καλτ παπουτσοθήκη. Αλλά και το ψυγείο, γιατί να «καίει» ρεύμα για ένα γάλα όλο κι όλο και δυο ντομάτες από την λαϊκή; Τα καλώδια βγαίνουν από τις πρίζες. Χωρίς ρεύμα. Χωρίς αξιοπρέπεια.

Προηγούμενο άρθρο«Πλαστελίνη»: Το υλικό της αξιοπρέπειας δεν είναι παιχνίδι»
Επόμενο άρθροTHINK & CLICK / Καλημέρα… με μια βουτιά!
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.